λιμός
limós
οῦ , ὁ ( Dor. ἡ, acc. to Phryn. 164, used by the Megarian in Ar. Ach. 743, cf. Herod. 2.17, Bion Fr. 14.4; Λ. ἔχων γυναικὸς μορφήν Callisth. ap. Ath. 10.452b; also h.Cer. 311, Call.
A
Fr.anon. 43, Plb. 1.84.9, AP 9.89 (Phil.), Lk 15,14, Apd 11,28):—hunger, famine, δίψα τε καὶ λ. Il. 19.166 ; λιμῷ θανέειν Od. 12.342 ; λιμὸν ὁμοῦ καὶ λοιμόν Hes. Op. 243 , cf. Th. 2.54; λ. αἰανής Pi. I. 1.49 ; λιμῷ συνεστεῶτας Hdt. 7.170 ; σκότῳ λ. ξύνοικος A. Ag. 1642 ; δείπνου προφήτην λιμόν Antiph. 217.23 ; ἅπανθ’ ὁ λ. γλυκέα πλὴν αὑτοῦ ποιεῖ Id. 293 ; ὁ δὲ λ. ἐστιν ἀθανασίας φάρμακον Id. 86.6 : prov., ἀπολεῖτε λιμῷ Μηλίῳ, referring to the siege of Melos, Ar. Av. 186: metaph., ἤδη γὰρ εἶδον . . λιμόν τ’ ἐν ἀνδρὸς πλουσίου φρονήματι, γνώμην δὲ μεγάλην ἐν πένητι σώματι E. El. 371 .
II
a hungry wretch, Men. Kol. 78, Posidipp. 26.12, Eust. 1828.6.